ชอบการดีไซน์การถ่ายทอดอารมณ์เพลงของเพลงนี้ โดยเฉพาะกับท่อนที่ว่า "ต้องกรีดร้องอีกนานเท่าไร เธอจึงได้ยินเสียงนี้" ส่วนท่อนสุดท้าย "ไม่ว่าฟ้าดินจะสิ้นสลาย...จะรอแค่เธอ" นี่ให้อารมณ์เพลงประกวดดี (นึกภาพออกทันทีว่าท่อนนี้จบลงแล้วคนต้องปรบมือ)
เธออยู่ที่ไหนในรัตติกาลมืดมน
เพรียกหาด้วยความระทม
พร่ำเพ้อด้วยความตรอมตรม
กับการรอรักกลับมา
กี่คืนกี่วันที่ฉันกล้ำกลืนน้ำตา
ก่อนนั้นมีเธอดูแล
ก่อนนั้นมีที่พึ่งพา
แสนจะอ่อนล้าเมื่อไม่มีเธอ
จะปล่อยให้ฉันเจ็บถึงเมื่อไหร่เธอจะหวนมา
ฉันยังยึดมั่นสัญญาว่าเธอจะมาเคียงข้างกัน
ต่อให้จะต้องเจ็บหรือตายจากไม่อาจพรากกัน
ฉันจะขออยู่เฝ้ารอไม่ยอมเปลี่ยนผัน
เนิ่นนานเท่าไร...ฉันรอคอยเธอ
เฝ้าคอยเฝ้าเพ้อแล้วเธอจะรู้บ้างหรือไม่
ต้องกรีดร้องอีกนานเท่าไร ถึงจะได้ยินจิตใจดวงนี้
ต้องกรีดร้องอีกนานเท่าไร เธอจึงได้ยินเสียงนี้
ไม่ว่าวันไหนหากได้พบกันเหมือนดั่งสัญญา
เธอจะต้องอยู่ทดแทนทุกราตรีกาลที่หายไป
และเมื่อวันนั้นที่ฉันรออยู่สมดั่งตั้งใจ
ฉันจะไม่ปล่อยไม่ยอมให้เธอจากไป
ไม่ว่าฟ้าดินจะสิ้นสลาย...จะรอแค่เธอ
จะรอแค่เธอ...
Friday, April 17, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment