ลางสังหรณ์

วันนี้ไม่รู้ทำไม รู้สึกมีลางสังหรณ์อะไรแปลกๆ ว่าอาจจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับชีวิตในเร็ววันนี้ แล้วก็แอบคิดเรื่องนี้เป็นระยะๆ มันแว้บขึ้นมาตั้งแต่ตอนทำงาน พักกลางวัน เลิกงาน นั่งรถกลับบ้าน มัวแต่คิดถึงเรื่องนี้ตลอดเวลา ปั้นเรื่องปั้นราวเป็นตุเป็นตะ ทั้งๆ ที่เราก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วชะตาชีวิตจะมาไม้ไหน แต่ก็รู้สึกอย่างรุนแรงว่าเราต้องได้เจออะไรบางอย่างที่มันจะเป็นคำตอบให้เราได้ด้วยว่าทำไมเราต้องมาทำงานในที่ทำงานปัจจุบันนี้ เราเชื่ออย่างรุนแรงว่าชีวิตไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญ แต่มันมีเหตุผลอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น ในช่วง 2 อาทิตย์แรกที่เราเข้ามาทำงานที่นี่ เราตั้งคำถามกับตัวเองตลอดเวลาว่าทำไมต้องมาทำงานที่นี่ด้วย แต่วันนี้เป็นวันแรกที่เรารู้สึกว่าคำตอบนั้นมันกำลังจะค่อยๆ เปิดเผยในไม่ช้าแล้ว เราใกล้จะรู้แล้วว่าทำไมเราถึงได้มาทำงานที่นี่ มันเหมือนกับช่วงเวลาตอนตี 3 ตี 4 ของวัน ที่มันมืดก็จริง แต่เราก็รู้สึกในใจตลอดเวลาว่าเดี๋ยวมันจะเช้าแล้ว รอแค่แสงตะวันแสงแรกส่องมาเท่านั้น เราก็จะมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ชัดเจนแล้ว อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวจริงๆ ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร รู้แต่ว่าถ้าโลกนี้ยังไม่แตกไปเสียก่อน ยังไงเราก็ต้องได้เห็นแสงสว่างแสงนั้นแน่ๆ